Soms heb je wel eens van die momenten, dat het leven aan je voorbij schiet.

Momenteel heb ik weer zo'n fase, want wat gaat het allemaal vreselijk snel.

Precies 4 jaar geleden ben ik geslaagd voor mijn Mavo.. Dat vond ik toen een hele prestatie, ook al hoefde ik er bar weinig voor te doen. Ik zat onder mijn niveau, dat was me al heel snel duidelijk. Maar de Havo? Dat had weer een brug te ver geweest. Ik ben geen Havo mens, die hele leerlijn is te divers voor iemand als ik. Iemand met ADHD dus. Ik heb duidelijkheid nodig. Daarnaast heb ik alles ook nog op een bepaalde manier in mijn hoofd zitten en wil het niet volgens die manier gaan, houd ik me er toch aan vast. Misschien heb ik ook wel autistische trekjes, of ben ik te zelfverzekerd.

 

Na de Mavo ging ik in ieder geval de opleiding 'Onderwijsassistent' doen. Ik twijfelde heel erg tussen 'Sport en Bewegen' en 'Onderwijsassistent'. Waarom? Dat weet ik nog niet. Ik had namelijk nooit aan de opleiding Onderwijsassistent moeten beginnen. Alleen niet beginnen, dat was vreselijk. De eerste anderhalf jaar eigenlijk. Ik was totaal geen natuurtalent! En buiten dat, was ik ook ontzettend lui en puberaal. Mijn eerste stage heb ik op alle mogelijke manieren verkloot, maar toch met een voldoende afgesloten. Ik herinner me nog het vreselijke lokaal, mijn autoritaire begeleidster en de ingewikkelde opdrachten die we wekelijks moesten uitvoeren.. Ik bereidde geen bal voor, dus liep dit steeds in de soep.Vaak heb ik, voor mezelf, overwogen om ermee te stoppen. Gewoon kappen en wat anders gaan doen, iets waar ik goed in was.

 

Maar dat deed ik niet.. Ik ging maar door.. Mijn cijfers werden iets beter, mijn gedrag daarentegen niet. Ik provoceerde in de klas, verstoorde de les en maakte ruzie met mijn stagebegeleidster en mentor. Ik denk dat ik toen, op mijn 16e, op het toppunt van mijn puberteit zat. Alles knaagde aan me, de opleiding, de mensen, de school.. Nee, ik was niet depressief. Daar ben ik te vrolijk voor, denk ik. Ik werd in ieder geval van school getrapt aan het eind van het schooljaar. Niet door m'n cijfers, die had ik redelijk opgehaald. Ik had wel de handtekening van mijn stagebegeleidster gezet op zo'n 15 formulieren. Waarom? Goede vraag.. Of eigenlijk niet.. Wanneer ik dit niet had gedaan, had ik niet overgegaan. Ik zette ze en zag zelf ook wel dat ze voor geen meter leken.

 

Ik weet nog goed dat ik de nacht vóór mijn éénnalaatste stagedag tot een uur of 5 opbleef, omdat mij toch wel duidelijk was dat Albeda naar mijn stage had gebeld. Met lood in m'n schoenen verscheen ik er om half 8.

 

'Koen, ik geloof dat wij even moeten praten.. Heb je echt die handtekeningen gezet?'

Wat ik mompelde, weet ik zelf niet eens meer. Op dat moment schaamde ik me diep. Niet alleen voor het zetten van die handtekeningen, maar voor het hele jaar. Ik had de boel lopen fokken, excuses gezocht en lopen klieren!

En toch kreeg ik een 2e kans, een kans waar ik later heel dankbaar voor zou zijn. Mijn moeder had wat rond gebeld en het bleek dat ik op Zadkine gewoon verder kon met mijn opleiding. In jaar 2 nog wel! Ik wilde het nu goed aanpakken, mezelf bewijzen. De start van het jaar ging op zich heel voortvarend. Ik maakte snel contact met klasgenoten en deed netjes mijn huiswerk.. Ook de stage ging goed. Ik liep stage in groep 8! En dat als 16, bijna 17, jarig ventje. Sommige kinderen scheelden nog geen 4 jaar met mij! En toch ging het goed. Niet het hele jaar, maar wel gedeeltes. Lessen die ik aan de hele klas gaf, gingen nog niet goed. De individuele begeleiding daarentegen wel en dat was toch het werk van een onderwijsassistent. Mijn stagebegeleider vond het echter niet veel soeps en met een matig zocht ik na een half jaar m'n heil bij groep 6. Deze klas bleek serieus mijn redding te zijn. De kinderen die toen in groep 6 zaten, en nu bijna allemaal van school gaan, zal ik altijd blijven zien als mijn kinderen. Anderhalf jaar lang liep ik 3 dagen in de week stage bij deze kids. Ik had hele hechte banden met ze. Ik heb geweldige dingen met die klas meegemaakt en ook hele trieste. Het afscheid, bijna een jaar geleden, deed me pijn.. Veel meer pijn dan ik me voor had kunnen stellen. Ik was ondertussen al geslaagd voor mijn opleiding. De 2e helft van de opleiding is echt met jetskivaart voorbij geschoten!

 

En daar sta je dan.. 18 jaar met een MBO diploma als 'Onderwijsassistent' in je broekzak.. Wat kan je er mee? Nou, er is maar 1 logisch vervolg.. Ik ging inderdaad naar de Pabo, na nodig aandringen. Wat ik nu, in ruim een jaar op de Pabo heb meegemaakt, heeft mij verbaasd. De manier waarop ik met mensen om ben gegaan, met problemen, met tegenslagen en met mijn opleiding stemt mij intens gelukkig. Mijn stages gaan beter dan ooit, ik ben 'erg ver' volgens mijn begeleiders en ga heel goed met de kinderen om. Ik straal uit dat ik de baas ben voor de klas en houd me aan mijn eigen regels. Mijn leerpunten zijn in een paar jaar tijd uitgegroeid tot mijn sterke punten. Ik zal nooit een modelleerling zijn, daarvoor houd ik teveel van opschudding, maar binnen 3 jaar ben ik geëvolueerd van een puberale etter tot een jong volwassene..

 

En dat ik dan m'n opleiding niet in 3 jaar kan voltooien, maar er in totaal 4 jaar over moet doen.. Ach, dat moet dan maar.

Night!